بسم الله الرحمن الرحيم

ايشان در سال 1346 در گلپايگان به دنيا آمد، از لحاظ مذهبي ، شخصي مؤمن ومتدين بود. شكوفايي استعدادهاي وي در دوران تحصيل قابل تحسين بود. خلق نيكو ومحبت آميزي داشت ونسبت به نزديكان ودوستان بخصوص پدر ومادرش ،دلسوز بود تا حدي كه كمترين ناراحتي افراد خانواده ، او را ناراحت مي كرد.به معنويات اهميت مي داد. دوران انقلاب  وجنگ همزمان با سنين نوجواني وي بود ولي اصالت ديني او سبب مي شد به رزمندگان اسلام در وسع خود كمك مالي كند.
در راهپيمايهاي 22 بهمن شركت مي كرد . در سالروز پيروزي انقلاب اسلامي 1365 كه بعثيان صدام بمباران هوايي كرده بودند، شهادتين را زير لب زمزمه كرده بود. در بسيج فعالانه حضور داشت.به تحصيل اهميت مي داد. بعد از ظهرها به مسجد جامع شهر مي رفت وبسيجي وار براي پاسداري از دين وكشور به برادران كمك مي كرد. مشكلات مسير خود را براي خانواده باز گو نمي كرد. سعي او بر اين بود كه خانواده اش از برخوردضدانقلابيون باوي آگاه نشوند؛تا حدي كه (سال قبل از شهادتش افرادي براي شناسايي  واحتمالا كشتن او اقدام كرده بودند كه شكر خدا به خير گذشت.)
علاقه شديدي به رفتن جبهه جنگ در سال 1364 وارد دانشگاه شد. در عمليات هاي والفجر،كربلاي 5 در شلمچه،…حضور داشت. به نقل از دوستان رزمنده اش بر اثر اصابت گلوله بعثيان، از ناحيه چپ سينه مجروح شد وپس از 10 ساعت بعد، درآن وضيعت كمبود امكانات منطقه در شلمچه جان سپرد. شهادت بهروز دلاور در اسفند 1365 واقع گرديد.
خاطره أي از خانواده شهيد:
درقنوت نماز آنچنان با خدا زمزمه مي كرد كه مايه تعجب بود.در آخرين لحظات وداع خود از والدين وخواهران وتنها برادرش ، آنچنان خداحافظي كرد كه گويي به وي الهام شده بود كه ديگر بر نميگردد.
پيام خانواده شهيد:
 خون مطهر شهدا  را با اعمال غير انقلابي خود پايمال نكنيد.در صحنه هاي مهم جامعه فعالانه حاضر باشيد. تنها آرزوي ما اين است حتي يك وجب از خاك پاك ميهن اسلامي به دست دشمن نيفتد چرا كه براي وجب به وجب اين خاك آغشته به خون شهدايي داده ايم.