بچه ها را دیدید چقدر جنب و جوش دارن؟ حتی برای یک لحظه هم بیکار نیستن.
اون ها با اینکه نمی تونن حرف بزنن به خوبی منظور خودشون را به ما می فهمونن.
اگر گرسنه شون بشه و یا مشکل دیگری پیدا کنن گریه می کنن، و شما هم می تونید از روی گریه هاشون
بفهمید چه مشکلی دارن، دردِ، گرسنگی، توجهِ و ...
عکس العمل اون ها به مسائل مختلف خیلی سریع و بدون هر گونه مخفی کردنه.
یک ابراز واقعی، حتی بدون در نظر گرفتن شرایط و موقعیت
به این ابراز که کاملا با درون ارتباط داره و یک نوع بیانِ خواست، نشان دادن حال، آشکار کردن وضعیت و ... است در زبان قرآن به ((قول)) تعبیر می شه.
بچه ها هر چه سن و سالشون بیشتر می شه، چون می تونن از قدرت توهمشون بیشتر استفاده کنن در مقابل آشکار کردن خواسته، نیازها و ... با تدبیر بیشتری برخورد می کنن، به تدریج سعی می کنن با توجه به مصلحت خودشون عکس العمل نشون بدن، خیلی وقت ها خواسته هاشون را پنهان می کنن و یا تو فکرشون به خواسته هاشون می رسن. به عبارت دیگه از قدرت تخیل هم برای رسیدن به اهدافشون استفاده می کنن . بنابراین هر روز به طور طبیعی ابراز واقعی و صادقانه در اون ها کمتر می شه.
با رسیدن فرد به هوشیاری و بلوغ، سعی می کنه این ابراز را با فکر و اندیشه مخلوط کنه و صادقانه با خودش و دیگران مواجه بشه. ولی اگه به هر دلیلی به بلوغ فکری نرسه ممکنه باورها و فکر های خودش رو مخفی کنه و تا حد زیادی از تحرک بیفته، که حاصل اون خمودی و سستیه.
و یا بین آنچه از خودش نشون می ده و باور و اعتقاد درونی ش فاصله بفته که حاصل اون کذب و دروغه .
پس در اینجا ما با سه کلمه آشنا شدیم : قول – صدق – کذب