یه توجهی به اطرافیان خودتون بکنید، محبتی که به اون ها دارید، بخششی که انجام می دید، دستی که رو سر کوچکترا می کشید، احترامی که به بزرگترا می کنید. ته همه این کارهای خوب نیازیه که در خود شماست . ظاهرا شما نیاز کسی رو برآورده کردید ولی در واقع از خودتون نیازی برطرف شده است.
کسانی هم که به شما محبت و لطفی می کنند هم همینطورند، اون ها هم برای خودشون به شما لطف می کنند. یعنی اگه مادری به فرزندش مهربانی می کنه و همسری به همسرش محبت و ...ابتداء نیازی از نیازهای خودش رو برطرف می کنه.
این خیلی سخته که من ببینم اگه کسی بهم توجه می کنه بخاطر خودشه نه به خاطر من، من را برای خودش می خواد نه برای خودم.
کم کم آدم می بینه هیچکس نیست که ما رو برای خودمون بخواد هر کی ما رو برای خودش می خواد و این حالت فطرتا خیلی ناخوشاینده، و این سوال مهم رو ایجاد می کنه که:
آیا تو این عالم کسی هست که مرا بخاطر خودم دوست داشته باشه ؟
طبیعیه همه مخلوقات در نیاز و نیازمندی آفریده شده اند فقط یه آقا ، سرور، سرپرست و مالک وجود داره که از روی نیاز کسی رو خلق نکرده.
یکی از معانی صمد هم همینه .
حالا ما بنا داریم این اسم رو از خودمون ابراز کنیم ، باید سعی کنیم به هر کسی توجه می کنیم و نیازش رو برآورده می کنیم ، برای خودش اینکار رو بکنیم، نه برای خودمون .
این می شه که اگه مورد ناسپاسی قرار گرفتیم ناراحت نمی شیم ، اگه هم ناراحت شدیم بخاطر ناسپاسی کردنش بوده نه بخاطر اینکه چرا به من ناسپاسی کرده.
اینطوری من و ما برداشته می شه و یکپارچه می شیم مظهر لطف و عنایت خدا به دیگران، بدون اینکه از اون ها هیچگونه درخواستی داشته باشیم .

ادامه داره...