هر وقت به آنها فکر می کردم ، به حالشان غبطه می خوردم . چند تا جوان با دلهایی پر از شور و اشتیاق دور هم جمع شدند و کاری کردند که همیشه تاریخ برای همه جوانها الگو شدند . اول هر کدامشان یک گوشه ای برای خودشان بودند . اما وقتی جوششی از درونشان آغاز شد و " زدنهم هدی " شدند پرده ها از میانشان کنار رفت و یک چیزی آنها را به هم متصل کرد و آن محبت بود ، محبتی که خدا در دل هر کسی که بخواهد می اندازد و یک روزی با تمام وجودشان خواستند به خاطر ربشان قیام کنند و اینجا بود که خدا " ربطنا علی قلوبهم " را در میانشان جاری ساخت و قلبهایشان به نور الهی محکم و استوار شد . آنگاه بود که توانستند همه تاریکی را با نور فریاد " ربنا رب السموات و الأرض " بشکافند.
حالا وقتی به خودمان فکر می کنم می بینم ما هم زمانی از یکدیگر دور بودیم ولی تشنگیمان ما را در کنار هم جمع کرد و همه با هم یک " شاء ان یستقیم " بزرگ پیدا کردیم . محبتی عجیب در دلهایمان افتاد، خدا به ما نگاه کرد و دوره قرآن پژوهی را " زدنهم هدی " یمان قرار داد . حالا فقط مانده قیام کنیم تاخدا "ربطنا علی قلوبهم" را هم درمیانمان جاری سازد، قیام عظیمی که زیاد هم دور نیست .
وراستی هیچ ازخود پرسیده ای چرا سر امام حسین(ع)، بعد از قیام کربلا، بالای نیزه، همین آیه های اول سوره کهف را میخواند... ؟