ديروز در كلاس واژه هاي سوره مباركه والفجر ياد گرفتيم كه بايد به يك مسكين و به يك يتيم شفيع شد تا ((والليل اذا يسر)) رخ دهد تا ((والفجر)) اتفاق بيفتد.
خيلي ها مي نشينند روي سجاده هاشون و با خودشون زمزمه مي كنند ((ان الله يهدي من يشاء)) از خدا مي خواهند هدايت بشوند، مصداق من يشاء باشند . در حالي كه غافلند و نمي دونند كه در تمام اين مدت هدايتشون به هدايت يك مسكين يا يك يتيم گره خورده بوده نمي دونند اگر مي خواهند در درون آن ها ((والفجر))ي رخ بده، و شب اون ها به آرامي و پنهاني سپري بشه ادامه آيات اين سوره را بايد جدي بگيرند که :
کلا بل لا تکرمون اليتيم و لاتحاضون علي طعام المسکين و تاکلون التراث اکلا لما و تحبون المال حبا جما
لازمه رسيدن به پيشرفت و رشد اينه که از منيت و خود خواهيمون بيرون بيايم و ياد بگيريم که ديگران رو هم ببينيم و هيچکس رو حقير و کم نبينيم.
نگاه کنيم ببينيم تا حالا به چند تا مسکين يا يتيم بي اعتنايي کرديم. و تا حالا در برابر چند نفر مسکین بودید و اون ها به شما اعتنا نکردند.
شايد هم معني مسکين و يتيم هنوز برامون روشن نيست و مصاديق اون رو در اطراف خودمون نمي بينيم.
اين ها نشون می ده تا ((علمت نفس ما احضرت)) خيلی فاصله داريم .
هنوز ((لمن شاء منکم ان يستقيم)) نشده يم.
اين ها همه ((ذکر للعالمين)) است .
پس:
((فاين تذهبون))